شاید از اول مهر ندیده بودمش ؛ دلم برای دیدنش و حتی بوسه های آبداری که از سر محبت نثارم می کرد و من متنفر بودم ازشان لک زده بود .

از دندانپزشکی بیرون آمدیم .

باران تند تند بود مخصوصا اینکه آنجا بالا شهر بود و شلوغ .

حسابی خیس شده بودیم .

ولی با این همه پدر را مجبور کردم که راهمان را دور کنیم و بعد از حدودا یک ماه و خرده ای شاید بتوانم ببینمش .

بعد از کلی خیس شدن و راه رفتن و مصیبت کشیدن به مقصد رسیدیم .

ذوق داشتم !

در را که رویش از این شیشه های رنگی داشت که همیشه "های"شان میکردم و رویشان ستاره و چشم چشم دو ابرو می کشیدم ؛ باز کردم .

بوی همیشگی خانه اش به مشامم خورد .

ذوق داشتم !

از آشپزخانه رد شدم و به گمانم شیرینی را که خریدیم روی میز گذاشتم .

از در وارد شدم .

مثل همیشه روی آن صندلی کنار تختش نشسته بود و به سختی خودش را نگه داشته بود .

سلام کردم و آرام بوسیدمش .

آخ که چقدر دوستش می داشتم ...!

در قبال بوسه های آرام من بوسه های آبداری که من دوستشان نمی داشتم تحویلم داد و محکم در آغوشش فشارم داد .

چقدر دلم برایش تنگ شده بود ...!

میوه و شیرینی را مثل همیشه تمام و کمال و با وسواس تعارفمان کرد و من خنده ام می گرفت که هنوز هم با تعارف هایش مرا وادار به کندن موهایم می کند !

همیشه وقتی آنجا میرویم تا دم رفتن باید بخوری و اگر نخوری باید ببری !

وگرنه نخوردن و نبردن همانا و شکستن دلش همانا !

من روی مبل نشستم و پدر روی تختش ؛ درست کنارش .

کمی برایمان صحبت کرد و از این ور و آن ور گفت .

از سریال های مورد علاقه اش که عادت همیشگی اش بود از آن ها تعریف کند و کمی از اتفاقات هفته پیش برای پدر گفت .

مابین حرف هایش مدام تعارفم می کرد که این خوش مزه است و آن از آب گذشته ؛ نخوری ناراحت می شوم .

و من به اجبار گز و شکلات و بیسکوییت و میوه و شیرینی را د دهانم می چپاندم ؛ بدون توجه به این که حتی یک ساعت هم به سختی از بیرون آمدن از دندانپزشکی گذشته بود !

کمی گذشت و من دلشوره درس های عقب افتاده ام را داشتم و امتحان زیست فردا و تکلیف ریاضی که می دانستم تا صبح طول می کشد.

با این حال حاضر نبودم از کنارش بلند شوم حتی برای جمع و جوری که آخر سر برای راحتی کار او می کردم .

میان حرف هایش نفسش بریده بریده شد و صدایش به درستی شنیده نمی شد ؛

بااین حال تعارفاتش سرجایشان بود !

ترسیدم و گفتم : اصلا توان ندارید ها ؟!

انگار که داغ دلش تازه شده باشد آه عمیقی کشید و گفت :

هـــــــــــــعی ...

در آوردن و به تن کردن پیراهن و از پا درآوردن و پاکردن جوراب هم برایم سخت شده ...

دریغ از یک بار از هال به آشپزخانه رفتن و گذاشتن یک ظرف و پختن یک غذا و ...

داشت با دکمه آستینش ور می رفت ولی نمی توانست ببنددش پلک هایش را هم به هم نزدیک کرده بود تا بهتر ببیند ؛ با ترس گفتم دست هایم تمیز است ؛ ببندم ؟!

آخر وسواسش در تمیزی مثل تعارفاتش بود !!

دستش را جلو آورد دکمه اش را بستم .

ادامه داد بدتر از همه اینکه باید چشم هایم را عمل کنم خیلی کم سو شده اند ...

کمی دیگر گفت ...

و من تازه انگار که در دنیای دیگری فرو رفته باشم فهمیدم چقدر ابروهایم را در هم کشیدم .

اخم هایم را باز کردم .

او ولی همچنان درددل می کرد ...

آخرش اشک در چشمانش حلقه زد و گفت : خلاصه گاهی اوقات واقعا خسته می شوم ....

اشک هایش که سرازیر شد ؛ دوتایی با هم گریه میکردیم ؛ انگار که هم غم دل خودم را داشتم هم غم دل اورا ؛ چنان گریه می کردم که یک لحظه احساس کردم خودش هم خیره شده به چشم هایم ؛ اما نه هیچ کس به کار ما کاری نداشت ...

سعی کردم اشک هایم را جمع و جور کنم و آنقدر با پشت دستم که از شدت سرما خراش برداشته بود روی صورت کشیدم که صورتم را هم خراش دادم ولی خوب خوبیش این بود که پدر نفهمید !

احساس می کردم که دیگر کنترل اشک هایم برایم ممکن نباشد .

برخلاف میل گفتم پدر درس هایم مانده ...

و پدر کم کم  برای خداحافظی آماده شد .

او هم به سمت تختش حرکت کرد و در حالی که به سختی تمام پایش را روی تخت می گذاشت ؛ چندین بار گفت : الهی شکر !

و من مانده بودم که چه دل دریایی دارد او و غبطه خوردم به حالش ...

آخ که چقدر دوستش می دارم !

پ.ن: سلامتی همه ی مادربزرگ های دوست داشتنی !

تبریک نوشت: هم قربان و هم غدیر دنیااا دنیــــــــــــااا !

واجب نوشت: حتما حتما حتما برام دعاااا کنید؛ یادتون نره که به شدت محتاجم !